Emine Bozkurt: De vrouw die in 2004 de weg vrijmaakte voor een nieuwe generatie

Emine Bozkurt, voormalig Europarlementariër (2004-2014). In 2004 (!) werd zij met voorkeurstemmen gekozen tot eerste Nederlandse volksvertegenwoordiger met een niet-westerse migratieachtergrond.

Jong activisme

Het zonnetje schijnt en langzaam druppelen de vrouwen en een enkele man binnen op een plein in Hilversum. Er is koffie en muziek. Als we bij het centrale informatiepunt arriveren worden we zo’n beetje besprongen. Niet vanwege mij of een van mijn zusjes; al deze aandacht is voor mijn 15-jarig nichtje. Jongeren zijn hier en op vele andere plekken nog te vaak in de minderheid. Er zijn overal geweldige jongeren die opkomen voor hun idealen. De ene geeft les aan brugklassen op Paarse Vrijdag, de andere klimt op de barricaden voor vrouwenrechten, maar ze worden niet voldoende gehoord in een polariserend maatschappelijk debat dat steeds grimmiger wordt.

Ik was aangenaam verrast toen mijn nichtje mij uitnodigde om mee te doen aan een demonstratie. Sinds enige tijd merk ik dat ze zich echt voor dit thema interesseert en dat maakt mij, haar tante, onnoemelijk trots. Ze nodigde mij uit voor een actie in het kader van de Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen op 25 november. De dag werd door de Verenigde Naties uitgeroepen om bewustzijn te vergroten over alle vormen van geweld tegen vrouwen en meisjes, zoals huiselijk geweld, seksueel geweld, vrouwenhandel, kindhuwelijken en femicide. Veel landen, organisaties en activisten organiseren op deze dag campagnes, marsen, speciale evenementen. Zo werden eind november in diverse plaatsen in Nederland activiteiten georganiseerd om aandacht te vragen voor deze strijd tegen geweld tegen vrouwen.

Jarenlang zette ik me in voor vrouwenrechten en de strijd tegen geweld tegen vrouwen, zowel in Nederland als daarbuiten in mijn 10-jarige periode als Europarlementariër. Ik sprak met veel activisten uit de vrouwenbeweging, bracht werkbezoeken aan bijvoorbeeld opvanghuizen voor vrouwen en werkte aan regelgeving om te zorgen dat rechten nageleefd worden, om betere bescherming te bieden aan vrouwen en meisjes die bedreigd worden of de daders er niet mee weg laten komen. Met al die aandacht die er voor dit onderwerp is zou je denken dat het probleem stap voor stap opgelost wordt, maar helaas is niets minder waar. De cijfers zijn de laatste jaren niet drastisch omlaag gegaan. Er is nog hartstikke veel werk te doen. En dat is niet alleen aan de huidige generatie, maar ook aan toekomstige generaties. Blijvend druk uitoefenen hier in Nederland en daarbuiten. Dat betekent met de toekomst in gesprek en zij met ons, letterlijk. Mijn nichtje heeft dat heel slim aangepakt door verschillende generaties familie hierbij te betrekken. De volgende keer dat we weer de straat opgaan voor onze rechten: neem je oma mee, je moeder, je tantes, je dochters of kleindochters. En vergeet niet je opa, vader, ooms, zoons of kleinzoons. Wat waardevol is verdient onze bescherming, dwars door alle generaties heen.